دانلود پایان نامه

فقها دیدگاه سخت‏گیرانه و بدبینانه‏ای دارند.
3- نظریه سوم: تفصیل میان حد محاربه و سایر جرایم

دانلود پایان نامه

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

ابوحنیفه، مالک و شافعیه توبه را فقط موجب سقوط مجازات محاربه می‏دانند و برای توبه تأثیری در سایر جرایم، قائل نیستند (ابن‏رشد، 1420، ص766؛ ماوردی، 1414، ج17، 257؛ زحیلی، 1418، ج7، 5565). ادله این گروه به قرار زیر است: اصل عدم سقوط مجازات به واسطه‏ی توبه است و تأثیر توبه فقط در مواردی است که در آن نص وارد شده است. بنابراین بنابر نص، فقط مجازات محارب با توبه‏ای که قبل از دستگیری محقق شده باشد، ساقط خواهد شد و توبه در سایر جرایم، تأثیری در اسقاط مجازات ندارد (عوده، 1405، ج1، 354).
سقوط مجازات به واسطه توبه، منجر به تعطیلی مجازات و حدود الهی می شود. به علاوه آیات حدود، به دلیل عام بودن هم تائب و هم غیر تائب را شامل می‏شود و مجازات، کفاره گناهان انسان می شود (عوده، 1405، ج1، 354). هرچند اقرار و اعتراف ماعز نزد پیامبر(ص) نشان از توبه او بود و این امر برای پیامبر(ص) محرز شده بود؛ به گونه ای که فرمود: «لقد تابت توبهَ لو قُسمت علی سبعین من اهل مدینه لوسعتْهم»، اما با این وجود، پیامبر(ص) دستور به رجم او داد (عوده، 1405 ، ج1، 354؛ ابن حزم، 1418، ج13، 12).
با بررسی ادله‏ی دیدگاه‏های مختلف، می توان ادله‏ی کسانی را که قائل به سقوط حد به واسطه‏ی توبه هستند، از ادله‏ی دیدگاه‏های دیگر قوی‏تر دانست. هرچند توبه یک امر باطنی و درونی است که بین خدا و شخص گناهکار وجود دارد، اما وجود آیات متعددی مبنی بر پذیرش توبه بعد از بیان مجازات جرایم مختلف، دلیل محکمی بر اعتبار توبه به عنوان عامل سقوط مجازات دنیوی است.
خداوند متعال حتی به کفار و مشرکان وعده‏ی پذیرش توبه و عفو گناهانشان را می‏دهد: «قُل لِلَّذِینَ کَفَرُواْ إِن ینتَهُواْ یغَفَرْ لَهُم مَّا قَدْ سَلَفَ وَإِنْ یعُودُواْ فَقَدْ مَضَتْ سُنَّهُ الأَوَّلِینِ» (انفال: 38)؛ «به کسانی که کفر ورزیده‏اند، بگو اگر باز ایستند آنچه گذشته است، برایشان آمرزیده می‏شود و اگر بازگردند به یقین سنت [خدا در مورد] پیشینیان گذشت». بنابراین، زمانی که خداوند وعده می‏دهد که شرک و معاصی کفار را با توبه ساقط می‏کند، می‏توان گفت که به طریق اولی اگر مسلمانی مرتکب جرمی شود و توبه کند، توبه‏ی وی مورد قبول درگاه حق قرار خواهد گرفت و باعث سقوط مجازات دنیوی نیز خواهد شد.
گفتار دوم: زمان توبه در جرایم مستوجب حد
از روایات صادره از معصومان علیهم‏السلام استنباط می‏شود، که فرد پس از ارتکاب جرایم مستوجب حد، به غیر از حدودی که جنبه حق‏الناس بودن نیز دارند، بهتر است آن را آشکار نسازد و در ملأ عام مطرح نکند و علاوه بر این، حتی نزد حاکم شرع اقرار نکند تا مجازات بر او اعمال شود؛ زیرا پخش و نشر و اعلان انجام گناه اثرات سویی دارد و موجب تشویق افراد ضعیف‏النفس و بیماردل به انجام گناه می‏شود. پس شایسته است که مرتکب پیش خود و خدایش توبه نماید تا خداوند توبه او را قبول فرماید. در تأیید این مطلب، به دو روایت اشاره می‏گردد:

ماعزبن مالک اسلمی در نزد رسول اکرم صلی‏الله‏علیه‏و‏آله اقرار به زنا نمود. در ابتدا پیامبر صلی‏الله‏علیه‏و‏آله به طور غیر مستقیم وی را بر کتمان امر هدایت نمود و سعی کرد او را در اقرار مردد نماید، اما ماعز اصرار به اقرار نمود و سرانجام به زنا اقرار کرد. پیامبر اکرم صلی‏الله‏علیه‏و‏آله فرمود: «بهتر بود که تو این موضوع را کتمان می‏کردی». همچنین علی‏بن ابراهیم از احمدبن محمد بن خالد نقل می‏کند: مردی در کوفه بر علی علیه‏السلام وارد شد و گفت: «یا امیرالمؤمنین، انی زنیت فطهرنی»؛ یعنی« ای امیرالمؤمنین، من زنا کرده‏ام، پس مرا پاک گردان». امام علی علیه‏السلام با همان شیوه پیامبر صلی‏الله‏علیه‏و‏آله سعی در تشویق وی به کتمان امر نمود، اما در پی اصرار زانی به اقرار به زنا، پس از چهار بار اقرار، حکم حد را بر وی جاری نمود و این جمله را با عصبانیت فرمود: «ما اقبح بالرجل منکم ان یاتی بعض هذه الفواحش، فیفضح نفسه علی رؤوس المَلأ أفلا تاب فی بیته؟ فوالله لتوبه فیما بینه و الله أفضل من إقامتی علیه الحد». «چقدر زشت است برای مردی از شما که مرتکب چنین اعمال زشتی شود و پس از آن خود را در ملأ عام رسوا نماید. پس آیا توبه در خانه‏اش بهتر نبود؟ قسم به خدا، هر آینه توبه وی بین خود و خدا بهتر از اقامه حد به وسیله من بر او می‏باشد» (اسلام‏پور، 1384، 75). روایت فوق نشان از اهمیتی دارد که اسلام به پوشاندن گناهان و جرایم و عدم افشای آن دارد. چون با توجه به اینکه پذیرنده‏ی واقعی توبه خداست دلیلی برای افشای گناه وجود ندارد چون این امر خود باعث طبیعی جلوه‏نمودن جرایم و کاهش قبح آن می‏شود در صورتی‏که نقش اولیه‏ی توبه اصلاح جامعه و مجرم است.
گفتارسوم: زمان اجرای توبه
اگر مرتکب، پیش از اثبات جرم، در نزد حاکم شرع، چه از طریق اقرار و چه از طریق قیام بینه، توبه کند، مشهور فقهای امامیه بر آنند که مجازات ساقط می‏شود، مگر در مورد توبه محارب که نظر مشهور بر آن است متهم باید پیش از دستگیری توبه نماید، نه پس از آن. دلیل آن نصّ صریح قرآن کریم است.
اما برخی از فقها معتقدند که اگر مرتکب پس از توبه، در نزد حاکم اقرار به گناه کند و از او تقاضای مجازات کند، در این صورت، حد بر او جاری می‏شود؛ همانند ماعز که از پیامبر تقاضای اجرای حد کرد و عرض کرد: «طهرنی» که در مرتبه چهارم رسول خدا امر به رجم او کرد. در موردی دیگر نیز وقتی شخصی که مرتکب گناه لواط شده بود و چهار مرتبه نزد علی علیه‏السلام اقرار کرد، حضرت فرمود: «من نمی‏توانم حد الهی را تعطیل کنم.»
مستفاد از روایت مزبور این است: اگر فردی پس از ارتکاب گناه، نزد حاکم

دسته بندی : پایان نامه حقوق

دیدگاهتان را بنویسید