با موضوع زنجیره تامین و سامانه اطلاعات

EDI سنتی در برگیرنده استانداردای متفاوتی بوده و بیشتر به فناوری گرون جا دادن اطلاعات در کد منبع برنامه منتهی شده که به وسیله صنعت جنسای مشتری کنترل شده و همه افراد نمی تونن در مورد اون همکاری کنن. روش EDI روش مطمئنی بوده اما وجود نسخه های جور واجور نرم افزار می تونه باعث به وجودآمدن اشکال در پروسه ارسال شه. هنگام کار یه گروه از عرضه کنندگان در زنجیره تامین اونایی که از نسخه های جور واجور نرم افزار استفاده کرده بودن و انتقالات انجام شده EDI خود رو با سفارشات فرستاده شده به وسیله دور نگار مقایسه می کردن به این نتیجه رسیدن که در مورد حجم سفارشات، اختلافاتی دارن. دلیل این موضوع چی بود؟ اونا نسخه های جور واجور نرم فزار، بسته های داده ها و نیازمندیای پروسه مربوطه رو تغییر می دادن. نتیجه بدین صورت بود: سفارشات نادرست، ارسال حجم اشتباهی از کالا و ایجاد پریشونی و گیجی گسترده، در آخر هم هر شخصی به سراغ نمابر ارسالی رفته و سرمایه گذاری انجام شده در مورد EDI جدید در ابطه با مسائل امنیتی با قرارداد ایجاد جدا از هم سر و کار داره.

سرمایه گذاری

استانداردای صنعتی با وجود VPN دوبارهً مهم می شن. پیدایش رایانه شخصی، شبکه های فیبر نوری، اینترنت و شبکه گسترده جهانی موجب کاهش هزینه ها گردید و در دسترس بودن منابع اطلاعاتی هم امکان ایجاد آسون رابطه رو جفت و جور کرد و تاخیر وقتی مربوط به اطلاعات در هر زنجیره تامینی رو برطرف کرد. این بدین معنا بوده که سازمانا در حال حرکت به طرف پدیده ای هستن که تجارت الکترونیک نامیده می شه و در اون تبادلات از راه یه سری از رسانه های الکترونیکی انجام می شه. تجارت الکترونیک فقط به اینترنت محدود نمی شه؛ واقعا تعدادی از رسانه های الکترونیکی به رد و بدل کردن اطلاعات بین شرکتا می پردازن مانند: EDI، انتقال دهنده الکترونیکی سرمایه (EFT)، بارکد، دورنگار، کاتولوگای CD-ROM و درگاهای وب. شرکتای پیشرفته دیگه به ارائه درخواست خرید، سفارشات خرید، صورت حساب، فرمای دریافتی کتبی و روشای دستی مربوط به صورت حساب نیاز ندارن. همه اطلاعات نیاز به صورت الکترونیکی ثبت شده و مبادلات مربوطه با دست کم اندازه دخالت افراد انجام می شن. پیشرفتای گذشته در مورد برنامه های برنامه های پایگاه داده ها این امکان رو درست کرد نه ارقام در پایگاه داده ها پردازش، برنامه نویسی و ذخیره سازی شده و به صورت الکترونیکی سازماندهی شن. این بدین معنا بوده که به کار گیری یه سامانه اطلاعاتی مناسب، نیاز به نظارت همیشگی بر وضعیت موجودی جنسا، سفارشات و سرعت بخشیدن به اونا رو رفع می کنه. وسیله زیادی وجود دارن که می تونن به اینجور موردی کمک کنن. با این وجود شرکتا باید از تاثیر این وسیله باخبر شن و به سازماندهی دوبارهً روشای تجاری خود تمایل پیدا کنن.

 

رواج فناوری جدید رایانه و رابطه از راه دور موجب شده تا امکان ایجاد رابطه سریع و برخط(آنلاین) از راه زنجیره تامین به یه واقعیت تبدیل شه. حالا این سامانه ها صرف از مکان، بین عرضه کنندگان، تولید کنندگان، پخش کنندگان، خرده فروشان و مشتریا رابطه برقرار کردن. این فناوریا فعال کننده زنجیره تامین هستن و در صورت اجرای موفق می تونن به کم شدن اندازه کارای نوشته شده، ارتقای روابط و کاهش حجم فعالیتای بی ارزش و وقت گیر کمک کنن. مدیران پیشرفت دهنده سامانه های اطلاعاتی نباید اطلاعات رو به عنوان یه سری از مبادلات تکراری بین آدمایی مانند خریدار و عرضه کننده یا پخش کننده و خرده فروش مطرح کنن.

طراحی دوباره زنجیره تامین، راهنمایی واسه بخشای جور واجور طراحی دوباره زنجیره تامینه: ترسیم وضعیت زنجیره های تامین الان، مشخص کردن تغییراتی که به بهینه سازی اندازه برگشت سرمایه (ROI) کمک می کنه، استفاده زیرکانه از فناوریا، تحکیم روابط با شرکای اصلی، طراحی کالاهایی که از زنجیره های تامین ناقص پشتیبانی می کنن، اجرای روشای جدید در مورد مدیریت راهبردی هزینه ها و بقیه موارد.

پوشش شامل مواردی مانند عوامل کلیدی موفقیت، روندای در حال پیدایش، نمونه های تحقیقاتی کامل از Nortel& GM می شه. یه سامانه مطلوب، باید همه سازمانا و فعالیتا زنجیره تامین رو تحت پوشش بذاره. سامانه اطاعاتی مطلوب زنجیره تامین در نمودار زیر نشون داده شده

(اطلاعات مبادله شده بین سازمانا با پیکان نقطه چین نشون داده شده).

به این موضوع دقت لازم رو به عمل بیارین که اطلاعات در اختیار همه بخشای زنجیره تامین قرار داره. هم اینکه تعداد مسیرهای بازخورد هم معرف یه سامانه منسجمه. وجود این نوع رابطه لازم بوده، چون امکان فرستادن به موقع (JIT)، در زنجیره تامین رو جفت و جور کرده، اندازه موجودی انبار رو به کمترین حد ممکن رسانیده و امکان نشون دادن عکس العمل به موقع و موثر نسبت به تغییرات رو جفت و جور می کنه. اطلاعات مربوط به فروش کالا به سرعت در زنجیره تامین منتشر شده و این امکان رو جفت و جور می کنه که مدیران به بررسی روند کار، برنامه ریزی در مورد ظرفیت، تخصیص مواد و باخبر سازی عرضه کنندگان د رزنجیره تامین بپردازند. جریان اطلاعات امکان پرداخت بین سازمانی هزینه جنسا و خدمات رو از راه انتقال دهنده الکترونیکی سرمایه جفت و جور می کنه. این امکان در مورد پرداخت سریع به وسیله اعضای زنجیره با وجود همه این موارد در جای خود اطمینان میده. اعضای زنجیره تامین به اطلاعات لازم خود دسترسی داشته و امکان اراده کردن و اقدام سریع تر و بهتر هم جفت و جور می شه. هر چند بعضی ممکنه ادعا کنن که این دیدگاه در مورد آینده زودی اتفاق می افته اما واقعا تغییرات به صورت کم کم رخ میدن. یکی از امتیازات اینترنت، برطرف ساختن خیلی از مشکلات مربوط به مبادلات سنتی B2B بود. یکی از کاربردای اولیه اینترنت در مورد تجارت الکترونیکی B2B شامل پیشرفت VPNا بود. حالا از اینترنت تا حد زیادی واسه مشاهده و وارد کردن اطلاعات استفاده می شه. با این وجود برنامه های آینده، چیزی بالاتر از این روش هستن. اینترنت به وسیله تعاملی تری تبدیل می شه که این امکان رو جفت و جور می کنه که برنامه ها نه فقط به مشاهده اطلاعات پرداخته بلکه بتونن از اونا خوب استفاده کنن. هم زمان با این انتقال، سامانه های تجاری از سامانه های عرضه کننده گرا به سامانه های مشتری گرا تغییر پیدا می کنن. ما می تونیم ۴ مرحله از پیشرفت به طرف ترکیب بیشتر خریدار و عرضه کننده از راه تجارت الکترونیکی B2B رو در نظر بگیریم:۱- وجود وب ۲- تجارت الکترونیکی ۳- ارائه اطلاعات-۴ خودکارسازی. دو  مرحله آخر، مشتری گرا هستن(موگلی،۱۹۹۹)

مشکلات

مقالات زیادی در مورد کاربرد سیستمای اطلاعات در زنجیره تامین نوشته شدن، معنی زنجیره تامین بر مبنای آرایش شبکه زنجیره ارزش که تشکیل شده از موجودیتای موظف جدا از هم واسه پیشرفت منابع و اطلاعات به خاطر رسیدن به اهداف مدیریت موثر بر تامین کنندگانه، شکل گرفته(لاو،۲۰۰۰).

در بازار B2B امروز، خیلی از تامین کنندگان توانایی پیشرفت مرحله ای از کارکرد پخش رو دارن که با سازمانای مشتریان شون هم سازگاره، تامین کنندگانی که به این توانایی برسن میتونن تا قراردادای همکاری بیشتری رو سهم خود کنن، کارکرد پخش مطبوع از راه استفاده کارا و موثر از سیستمای ERP بدست میاد(Yusuf,et,2004). که می تونه جریان اطلاعاتی بهتری وقتی نیروی کار ماهر هست ایجاد کنه. و با زنجیره درخواست واسه بازار B2C ترکیب شه تا کارکرد امتحان نیازای مشتری رو بهتر کنه.

۲-۲-۷مزایا و مشکلات به کار گیری IT در زنجیره تامین

تکنولوژی ERP واسه اصلاح چندپارگی اطلاعات در بین کار و کاسبی های بنگاها طراحی شده. تا اطلاعات داخلی و خارجی سازمان رو کامل کنه(شریف،۲۰۰۵).

آقای کتیکیدیسس و بقیه در مقاله ای با عنوان کاربرد فناوری اطلاعات در تداراکات و زنجیره تامین در کشورای جنوب شرق اروپا؛ وضعیت موجود و راه آینده و عواملی که به عنوان امتیازات و مشکلات در به کار گیری سیستمای اطلاعاتی در زنجیره تامین مطرح کردن که به توضیح زیره:

امتیازات استفاده به ترتیب اهمیت اخذه شده در مقاله به ترتیب زیراست:

کیفیت بهتر اطلاعات، کمیت بهتر اطلاعات، انعطاف پذیری، کاهش زمان تاخیر، صرفه جوئی در هزینه، پیش بینی، برنامه ریزی منابع، کارائی عملیاتی بهتر، کاشه سطوح انبار، هزینه یابی دقیق تر، افزایش همکاری بین بخشی، افزایش هماهنگی با تامین کنندگان، افزایش هماهنگی با مشتریان و در آخر افزایش فروش.

برنامه ریزی

مشکلات موجود در به کار گیری سیستمای اطلاعاتی در زنجیره تامین بدین شرحه:

مقاومت کارکنان در برابر تغییر، کمبود منابع، کمبود مهارت، پشتیبانی کم تامین کننده، هزینه های نامشهود، اتحاد با سیستمای موجود، اتحاد با سیستم هیا تامین کنندگان و اتحاد با سیستمای مشتریان.

مشکلات ردیابی(Tracking) کالا در زنجیره تامین:

چند سال قبل درمورد ردیابی بعضی از جنسا مشکلاتی وجود داشت چون اونا به صورت فیزیکی از نقطه ای به نقطه دیگه در زنجیره تامین حرکت می کردن. بعضی اونا در بین انتقال مفقود، بعضی دزدیده و بعضی هم به مکان اشتباهی منتقل می شدن.

بقیه اجناس هم بنا به دلایلی مانند سفارش معوق، لغو سفارش یا نبود تائید از دید کیفی ارسال نمی شدن. بعضی از اجناس هم هنگام انتقال به مقصد آسیب می دیدن. بعضی هم هنگام رسیدن به مرکز پخش، بدون بسته بندی مناسب، اجزای یا برچسبای اطلاعاتی لازم بودن. بخشی از اجناس هم بدون دستور لازم واسه کنترل اجزای خطرناک یا سرهم کردن اجزای غیر خطرناک به صورت یه مجموعه پیچیده منظم بودن. بعضی از جنسا هم با محدودیت حمل و نقل مواجه بودن.

بعضی وقتا جنسا انبار شده، سفارش اونا لغو گردیده و یا باز پس گرفته می شدن.

کالاهایی که با تخفیف عرضه می شدن یا تجزیه شده و یا برگشت می خوردند خوب در سامانه ثبت نمی شدن. جنسای مازاد، بی ارزش یا تکراری هم انبار می شدن. پرونده کالاای تقلبی به بخش حفاظت ارسال می شد. اما در سیستما ثبت نمی شد چون هیچ استاندار گزارش دهنده ای نبود.

وقتی که مشتری سفارش خرید جنسای مشابهی رو به منبع دیگری ارائه می داد این کالا نسبت به سفارش مشابه، زودتر تحویل داده می شد. هم اینکه جنسای بی ارزش هم اصلا وجود نداشتن. مشکل ردیابی کالاهایی که بیشتر از اندازه یا کمتر از حد لازم عرضه می شدن یا مشتری از اونا ناراضی بود و یا اشتباه بود تقریبا هر روز وجود داشت.

برطرف ساختن مشکلات پروسه ردیابی بدون وجود فناوری RFID به دخالت گسترده افراد واسه بارکدها نیاز داره. این بارکدها به اطلاعات محصول و تولید کننده محدود می شودند.

عیب بزرگ دیگری که در به کار گیری بارکد وجود داشت این بود که امکان اضافه کردن اطلاعات جدید به بارکدها وجود نداشته چون این برچسبا به صورت یه جا چاپ می شن. از طرف دیگه برچسبای RFID که قابل خوندن و نوشتن دوباره هستن می تونن براساس نوع مدارشون هر موردی مانند زمان رسیدن، ارسال دوباره و حرکت در هر مکان و هر تاریخی رو ردیابی کنن. اطلاعات می تونن تغییر پیدا کنن. چون فناوری RFID این امکان ار جفت و جور می کنه که اطلاعات جدید به کد الکترونیکی محصول (EPC) برچسبا موجود اضافه شن. حجم داده هایی که یه برچسب می تونه بخونه به اندازه حافظه برچسب، محدوده خوندن و بسامد مربوط به اون بستگی داره.

دخالت آدم واسه برطرف ساختن مشکلات ردیابی به پیچیدگی رابطه ها در کارکردای کامل سازمان (EAI)، SCM، SRM، پایگاه داده های مجازی، سامانه های باز مونده، سامانه های بسته بندی و فناوریای میانی بستگی داره. مثلا واسه مشخص کردن کالاای مفقود شده، آسیب دیده یا عرضه شده به بررسی گسترده اطلاعات داده در فایلا و پایگاه داده ها، جمع آوری اطلاعات لازم تو یه قالب استاندار و تحلیل داده ها در فایلای سامانه ثبت وقایع نیازه. ردیابی سریع حرکت فیزیکی اجناس بدون وجود فناوری RFID ممکن نیس. اگر جنسا براساس اندازه، وزن، نوع و بقیه ویژگیا عرضه شن، نمیشه با استافده از بارکدا به بررسی اونا در پایگاه داده ها پرداخت و یا پیام برخطی (آنلاین) رو در مورد سفارش احتمالی یا اشتباه مربوط به کالای فرستاده شده واسه مسئولین فرستاد.

اگر بشه اطلاعات رو درهیچ سامانه ای پیدا کرد اون گاه باید با بهره گرفتن از تماس تلفنی با افراد مهم، برگزاری جلسات و حضور در کنفرانسای محلی یا کشوری از نقطه بقیه سهام داران حاضر در زنجیره تامین واسه برطرف ساختن مشکلات ردیابی استفاده کرد. وقتی که هیچ دستور العملی واسه مشخص کردن استانداردای مربوط به ثبت و گزارش رسیدن یا ارسال کالا و محموله وجود نداشته باشه، وجود رسید واسه دریافت یا عرضه اجناس هم همیشه ممکن نیس. در زنجیره های تامینی که حالا در بازار فعالیت می کنن و از RFID با احتمال خیلی کم استفاده می کنن، اختلاف اطلاعات خیلی زیاده. ردیابی حرکت فیزیکی جنسا با سرعتی برابر با سرعت عرضه به بازار در جواب به درخواست رو به افزایش واسه اجناس ممکن نیس مخصوصا در سطح ملی یا بین المللی و مانند حرکت سریع گروه های نظامی در مناطق جنگی.

با این وجود بعضی وقتا جنسا به جای این که از کامیونا به محل بارگیری فرستاده شن اشتباهی واسه مشتری ارسال می شدن. صفحه بین المللی  به خاطر افزایش اندازه ظرفیت پذیرش و حذف اشتباهات گرون، سامانه بر اساس RFID رو راه اندازی کرد تا با بهره گرفتن از اون بشه پالتا رو شناسایی کرد. این موجب شد که کارخانه بتونه به مدیریت پروسه بارگیری بپردازه، سرعت بارگیری رو زیاد کرده و تعداد رانندگان ماشینای باربری لازم رو کم کنه.

با اینکه فناوری RFID با ردیابی سریع جنسا از محل بسته بندی گرفته تا محل خرید مشتری و بعضی وقتا بالاتر از مرحله فروش موجب کنترل بهتر کالاای مفقودی یا اختلافات موجود می شه اما این فناوری مسئول ردیابی مشکلاتی که  خارج از محدوده کنترل زنجیره تامین رخ میدن، نیس. مثلا کارمند سوپر مارکتی که محصول RFID اشتباهی رو سفارش داده و وضعیت خودشون رو به درستی در پایگاه داده های برخط(انلاین) ثبت نمی کنه. برچسب در برگیرنده اطلاعاتی مانند مدت زمان نبود استفاده ازآنها هستن. واسه برطرف ساختن اینجور مشکلاتی باید سامانه های اطلاعاتی باید زنجیره تامین رو به روز کرد. ویا اونا با دیگه سامانه های EAI ترکیب کرد بااین وجود تعداد مشکلات ردیابی با بهره گرفتن از فناوری RFID بسیار از کمتر از مشکلات بدون وجود اون هستش. بر طرف ساختن با بهره گرفتن از برچسبای RFID به سرعت و با دخالت  کمتر آدم انجام می شه. مسئله مهم تری که وجود داشته چگونگی تعامل آدم با زیر ساخت فناوری RFID و سامانه های تک منظوره و چگونگی گزارش اختلاف موجود یا مفقود شدن کالا هستش. خدمات وب ، RFID که موجب اتحاد سامانه های جور واجور( داخلی وخارجی) و روابط کاری ( تا وقتی که قرارداد دسترسی ساده به اجزا(SOAP) بین سامانه ها اجرا می شه) می شن هم مهم هستن. یه مشتری یا عرضه کننده می تونه با بهره گرفتن از خدمات وب RFID به هماهنگ سازی اطلاعات در برنامه های ساپ،اوراکل و بان، سامانه قدیمی گوبال و سامانه های تک منظوره واسه زیر ساخت RFID بپرازد. سازمان واسه به کار گیری RFID باید جدای از خود این فناوری به افراد(مدیران و کارکنان) هم توجه کنه. این موضوع مخصوصا در مورد تاثیر فناوری بر چگونگی کارکرد سازمان، فرآیندای تجاری و برداشت مشتری از راه مورد استفاده سازمان واسه برطرف ساختن مشکلات ردیابی و اجرای SCM از بخشی به بخش دیگه صدق می کنه. شرکتا به خاطر حفظ وجهه خود تلاش کردن تا واسه انتخاب  و به کار گیری فناوری RFID در زنجیره تامین از روشای موثر تر، بهتر و کم هزینه تری استفاده کنن. شرکتا واسه ترکیب RFID با زیرساخت لجستیک (پشتیبانی) و IT موجود از روشی استفاده کنن که بر روال کار در سطح شرکت تاثیر منفی نمی ذاره. اگر تغییر روال کار واسه به کار گیری فناوری RFID لازم باشه شرکتا باید در کل چرخه SCM در مورد مدیریت تغییرات سازمانی، کارایی رو بکنن تا افراد هم زمان با حفظ بیشترین حد اندازه بازده کار تغییرات ایجاد شده رو هم قبول کنن.

خریداران می تونیم در حالی که در مغازه هستن با ستفاده از تلفنای همراه مجهز به مرورگر خود و از راه خدمات وب RFID وب گاه تولید کننده به بررسی قابلیتای محصول مورد نظر خود بپردازند. عمل خرید، دیگه شامل ایستادن در صفوف طولانی بخش پرداخت پول نخواد بود. چون هم زمان با ترک فروشگاه، صورت حساب به حساب شخصی خریدار فرستاده میشه. قفسه های هوشمند[۱] دارای برچسب خوانRFID به تولید کننده اطلاع میده که چه موقع اجناس رو عرضه کنه تا همیشه واسه خرید در دسترس مشتری باشه(Myerson,2006).

۲-۲-۸تغییر الگو در توانایی ردیابی محصول

تغییر الگو در توانایی ردیابی محصول با انتقال از فناوری بارکد به فناوری RFID شروع شد. این به فناوری RFID در برطرف ساختن هرچه سریع تر و بهتر مشکلات ردیابی کمک کرده و از دید اقتصادی، عملکردی، فنی و لجستیکی (پشتیبانی ) بر زیرساخت زنجیره تامین تاثیر گذاشته(Myerson,2006).