چگونه با بچه ها بازی کنیم؟

Playing with Childrenبازی کردن با فرزندان

بازی کردن با فرزندان نقش مهم در تشکیل شخصیت و رشد اونا داره پس تلاش کنین مدت زمان کافی واسه این موضوع وقت بذارین.

به گزارش آلامتو و به نقل از سپیده دانایی؛ شاید مهم ترین نکته ای که لازمه والدین قبل از انجام هر بازی ای از خود سوال کنن، اینه که این بازی متناسب با تواناییای بچه منه؟ واسه این­که در این راه قدمای درستی ورداریم، لازمه با ویژگیای بچه ها در هر سنی آشنا باشیم. مثلا بدونیم که غالب بچه ها در حدود ۱۳ تا ۱۵ ماهگی راه می افتن، حدود دو سالگی می تونن بدوند، در حدود سه سالگی می تونن هدف دار توپ رو شوت کنن و یا به صورت عادی در حدود چهار سالگی می تونن لی لی برن.

بیشتر والدین می دونن که بازی با فرزندشون اثری سحرآمیز بر رابطه­ والدین و فرزندان داره. اما به چه دلیل بر خلاف این موضوع پای عمل که می رسه، اونا از بازی با فرزندان خود فرار می­ کنن؟ یکی از بهونهای شایع اینه که بازیایی که به صورت عادی به ذهن والدین می رسه، فقط در چند گزینه محدوده؛ در حدی که در بعضی موارد، اون گزینه ها دیگه چه واسه کودکان و چه واسه والدین، جذاب نیس. اما چه ­طور می تونیم بازیای جذاب، جور واجور و البته مناسب واسه بچه هامون طراحی کنیم که هم اونا از اون لذت ببرن و هم ما تمایل بیشتری واسه بازی داشته باشیم؟!

البته تواناییایی که لازمه اونا رو مورد به این موضوع دقت لازم رو به عمل بیارین، محدود به حرکت عضلات بزرگ بدن نیس، بلکه در مورد عضلات کوچیک هم باید اطلاعات لازم رو داشته باشین؛ مثلا بیشتر بچه ها، در حدود دو سالگی می تونن مداد در دست بگیرن و خط بکشن و یا در حدود سه سالگی می تونن کار با قیچی رو شروع کنن، هرچند هنوز واسه تسلط بر اون نیازمند تمرین زیاد هستن.

از چهار سالگی به بعد بچه ها توانایی پرتاب توپ از بالای سر رو دارن و در حدود پنج سالگی به بعد توانایی گرفتن توپ با دو دست، و نه دو ساق دست، رو پیدا می کنن.

اما واسه طراحی بازی واسه بچه ها علاوه بر تواناییای فیزیکی، لازمه به رشد اجتماعی اونا هم به این موضوع دقت لازم رو به عمل بیارین. مثلا از سه سالگی به بعد میشه انتظار بازی گروهی از بچه ها داشت، تا قبل از اون هر چند ممکنه بچه ها در کنار همسالان خود مشغول بازی شن، اما در واقع هر کدوم دارن به صورت موازی بازی شخصی خود رو انجام میده.

از سه سالگی به بعده که بازی گروهی می تونه معنا پیدا کنه. از سویی تا قبل از سه سالگی، انتظار به اشتراک گذاشتن اسباب بازی رو نمیشه خیلی از اونا داشت اما بعد از اون یواش یواش بچه ها یاد می گیرن به صورت اشتراکی از اسباب بازیا استفاده کنن.

علاوه بر این موارد، اگه اطلاعاتی در مورد رشد زبانی و شناختی بچه خود هم داشته باشین که عالی هستش. چون که هر چی اطلاعات جزئی تری داشته باشین، احتمال این­که از اون انتظاری بالا تر از سنش داشته باشین، کاهش پیدا می کنه و از سویی فعالیتایی که واسه اون طراحی می کنین هم، زیادتر از اندازه ساده نیستن.

ابعاد جور واجور رشد رو یادتون نره!

امروزه خیلی از والدین تحت تاثیر تبلیغات فراوون به دنبال بازیایی هستن که ابعاد آموزشی مشخصی داشته باشه، مثلا فرزندشون با دنیای حیوانات آشنا شه، حروف الفبا رو بیاموزد، با اصطلاحات انگلیسی آشنا شه و … هر چند پیدا کردن اینجور مهارتایی بد نیس اما به این موضوع دقت لازم رو به عمل بیارین که اگه قرار باشه در بین بازی، تنها متمرکز بر تقویت تواناییای شناختی اون باشین، به احتمال زیاد بقیه بخشا فراموش می شن و در واقع رشد بچه شما ممکنه شکلی ناهماهنگ پیدا کنه.

بچه ها قراره در ابعادی مانند تواناییای حرکتی (عضلات بزرگ و عضلات کوچیک)، توانایی زبانی، ریاضی، زیبایی شناسی، موسیقی، مدیریت هیجانی، تقویت روابط عاطفی، مهارتای اجتماعی، تقویت حافظه، تقویت حس چشایی و بویایی، مسوولیت پذیری و… هم رشد داشته باشه. با در نظر گرفتن تنوع این ابعاد، شما می تونین فعالیتای متنوعی رو واسه بچتون در نظر بگیرین.

البته همیشه یادتون باشه که صرف بازی کردن خود واسه بچه ها آموزنده س. مخصوصا وقتی که اونا کاری رو با علاقه انجام میدن پس فرا تر از همه اهداف به دنبال این باشین که فعالیتی لذت بخش واسه بچتون و البته خودتون ترتیب بدین.

امکانات خود رو درست آزمایش کنین!

خیلی از ما امکانات خودمون رو فراموش کرده و یا توجهی به اون نداریم. وقتی هم که صحبت از امکانات لازم واسه بازی می شه، تصور می کنیم وقتی که در حال زندگی در آپارتمانی کوچیک هستیم، شرایط لازم و حتی حداقلی رو واسه برنامه ریزی فعالیتای جور واجور واسه فرزندمون نداریم.

اما بعضی وقتا کافیه با کمی دقت به دور و بر خود نگاه کنیم؛ در همین آپارتمون کوچیک هم بعضی وقتا امکانات فوق العاده ای واسه بازی پیدا می شه! مثلا یه تراس آفتاب گیر کوچیک که میشه گلدانی داخل اون قرار داد و باغبانی کرد، راهرویی باریک که زدن پرده­ پارچه ای و دو نیمه کردن اون کاری نداره و البته میشه بعد از اون از پشت پرده، نمایش سایه اجرا کرد.

علاوه بر اینجور مواردی شاید ته کابینت کمی لپه­ مونده داشته باشین که چون حشره زده، تمایلی به خوردن اون ندارین، اما به این­که با اونا میشه کاردستی درست کرد، توجهی ندارین و یا ممکنه مجلات قدیمی داشته باشین که ترجیح بدین اونا رو دور بریزین، بی خبر از این­که تصاویر اونا واسه برش زدن عالیه و یا ممکنه شما مقداری لباس کهنه داشته باشین که تمایلی به پوشیدنشان ندارین، با این لباسا هم میشه فعالیتای بسیار زیادی طراحی کرد. مثلا مسابقه پوشیدن لباس در کوتاه ترین مدت، اجرای نمایش، نقاشی روی لباس و ایجاد طرحای جدید، دوختن لباس واسه عروسک، درست کردن توپ پارچه ای با کمک خرده پارچه ­ها و البته بریدن پارچه و ساخت کلاژ پارچه ای.

این روزا در بیشتر خونه ها وسایل الکترونیکی مانند کامپیو تر، تبلت، گوشی هوشمند و… پیدا می شه؛ در زمان لیست کردن امکانات این بخش رو هم حتما در نظر داشته باشین. چراکه با این کار هم علائق بچه خود رو به رسمیت شناخته اید، هم با دنیای اون آشنا شدین و هم می تونین انگار بر استفاده بیشتر از اندازه از این بازیا نظارت و کنترل بهتری داشته باشین.

در آزمایش امکانات خود رو از قلم نیاندازید!

اما علاوه بر تواناییای خونه، تواناییای خود رو هم دست کم نگیرید، مثلا ممکنه شما ذوق آواز خوندن داشته باشین و یا این­که علاقه­ زیادی به درست کردن کیک داشته باشین و البته دستور پخت کیکای ساده زیادی هم بلد باشین.

علاوه بر تواناییای خود، بعضی وقتا نقاط ضعف ما هم می تونه انگیزه لازم واسه شروع فعالیتایی جذاب با فرزندمون رو در ما بسازه. مثلا وقتی که از اضافه وزن رنج می بریم، داشتن برنامه واسه فعالیتی فیزیکی و یا پارک رفتن، می تونه هم واسه بچه ما جذاب باشه و هم فواید زیادی واسه شخص ما به دنبال داشته باشه.

چند نکته واسه زمان طراحی بازی

بعد از شناسایی تواناییای بچه خود، امکانات و تواناییای در دسترس و البته علائق خود و بچتون و با در نظر گرفتن ابعاد جور واجور رشدی بچه خود، نوبت به طراحی بازی می رسه.

اما از کجا می تونیم ایده هایی واسه طرح بازیای جدید پیدا کنیم؟ در این مورد شاید بد نباشه که کمی به مرور خاطرات خود بپردازید. مثلا وقتی که شمام سن بچتون بودین، چه بازیایی می کردین. علاوه بر اون این روزا می تونین از کتابا، مجلات و یا اینترنت ایده هایی جدید واسه بازی پیدا کنین.

بعضی وقتا هم فعالیت­های بچه ما در مهدکودک و یا مدرسه می تونه به ما در طراحی فعالیتای مناسب کمک کنه. در کنار اون برنامه های کودک تلویزیون هم می تونه منبع به نسبت مناسبی باشه. اما اگه می خواین بازی­هایی به واقع جدیدی طراحی کنین، بهترین راه اینه که ذهن خود رو آزاد کنین و البته ذهن خلاق بچتون رو هم دست کم نگیرید.

اما نکته دیگه در مورد طراحی بازیا شاید بد نباشه که بعضی وقتا بازی رو وارد دنیای مسوولیتای خود و بچتون کنین. مثلا بچه های کوچیک علاقه خاصی به تقلید کار بزرگ ترا دارن، نظافت خونه با همراهی بچتون، در حالی که اونم دستمالی به دست داره، می تونه هم واسه اون باحال باشه و هم این­که شما به کارتون می رسین. اما واقعیت اینه که جذابیت هیچ کاری از امور خونه واسه بچه ها مانند آشپزی نیس.

و نکته آخر این­که در زمان اجرای بازی هم اگه کمی نظام واسه زمان بازیا در نظر بگیرین، کارتون ساده تر شده و به قول معروف کم نمی بیارین. مثلا واسه صبح بازیای فیزیکی، بعد از ناهار کاردستی و فعالیتای هنری، روزای فرد مسابقه­ ورزشی و یا شب جمعه بازیای کامپیوتری و… .

اگه برنامه بازیا رو در جایی بنویسین بعد از چند هفته متوجه میشین که مثلا داشتن بازی مشترک واسه سه روز در هفته، بسیار آسون تر از اون چیزیه که در اول تصور می کردین.

چیجوری با فرزندان خود رفتار کنیم؟

اشتباهات مالی خونواده های ایرونی

تربیت بچه سپیده دانایی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *